Voortgang bouw opleidingsschool voor verloskundigen in Aber- Uganda.

 

Na de nieuwsbrief van juli is er op de bouwplaats niet veel meer gebeurd. Dat vinden we

vervelend, maar daar zijn een aantal redenen voor. Als je er niet dagelijks met de neus op

zit, lopen dingen soms anders.

Door inflatie van ruim 10% en nieuwe eisen van de overheid zal onze begroting

overschreden worden. Dat heeft natuurlijk consequenties voor onze fondsenwerving, en

onze overeenkomst met Wilde Ganzen. Een overheidseis was de hellingbaan in het gebouw

die oorspronkelijk niet was begroot. Een andere is verhoging van het aantal studentplaatsen.

Dat zal er zeker inhakken.

Na het storten van de verdiepingsvloer, was er het geld uit de fase 1 pot bijna op.

De afspraak was met de partner en Wilde Ganzen dat er vooraf aan de start van fase 2 een

externe audit door een onafhankelijke accountant gemaakt werd. Het blijkt dat de afspraken

tussen ziekenhuis, onze partner, en de aannemer door de laatste niet altijd goed werden

nagekomen.

Ik noem een paar punten om u een indruk te geven hoe het daar toe gaat.

De aannemer heeft aan een leverancier van cement cash betaald. En dat ging om een fors

bedrag, in lokale valuta een enorm pak geld. Dat was tegen de afspraken, de accountant

heeft dat achterhaald. Een ander punt is de aflevering van de bouwmaterialen. Zoals in een

vorige nieuwsbrief beschreven, werden goederen soms ’s avonds afgeleverd, zogezegd om

corrupte agenten te vermijden. In het donker tellen hoeveel betonstaal is afgeleverd, is bijna

onmogelijk. Verder moet het ziekenhuis dat de bouw coördineert, 6% achterhouden totdat

de aannemer heeft aangetoond met een bankafschrift dat belastingen en sociale premies zijn

betaald, ketenaansprakelijkheid.

Om verbeterpunten in het proces vast te leggen komt er een bouwkundige in vaste dienst

tijdens het project om alles wat op de bouwplaats gebeurt, nauwkeurig bij te houden; en

afleveringen in het donker mogen niet meer voorkomen. Deze bouwkundige kan ook de

prijzen die de aannemer berekent, goed in de gaten houden. Wellicht neemt anders het

ziekenhuis de inkoop op zich.

De aannemer moet alles met de bank betalen, kopieën van de bankoverschrijvingen moeten

worden overlegd, voordat er weer een betaling door het ziekenhuis plaatsvindt.

En de genoemde 6% wordt ook vastgehouden. Daarnaast blijft er een reservering, te

betalen 1 jaar na oplevering, om eventuele verborgen gebreken te herstellen.

De aannemer sputtert tegen, hij zou te veel moeten vooruitbetalen. Het ziekenhuis en wij

hebben duidelijk gemaakt dat het wettelijk zo moet, we kunnen geen risico lopen.

Ik had nooit verwacht dat ik daar aan tafel moet zitten om de besprekingen van het

ziekenhuis met de aannemer te ondersteunen.

Daarom ga ik van 3 t/m 18 december a.s. naar Aber, om harde afspraken te maken.

Ik ga dan ook gezondheidsposten bezoeken om nog duidelijker te krijgen welke noden daar

heersen.

 

De bouw van de school vordert gestaag, het lijkt niet veel, maar het is een

enorme klus, waar wel duidelijk de vaart in zit. De vorige brief was net na mijn reis

naar het project in noord Uganda. Nu is de eerste verdiepingsvloer klaar en

goedgekeurd. Na de bekisting was het storten van het beton niet eenvoudig, geen

grote betonwagens die af en aan rijden, maar héél veel werk met eenvoudige

betonmolens en veel bouwers. Na het storten van het beton moest in deze tropische

warmte de vloer dag en nacht nat gehouden worden, een maand lang, om het goed

te laten uitharden. Twee weken daarna is alles goedgekeurd door een onafhankelijke

bouwkundige.

Nu worden de honderden stutpalen en bekisting weggehaald en opnieuw gebruikt,

als een kopie, om de volgende verdiepingsvloer voor te bereiden.

 

 

De begane grond, de eerste en straks de 2e verdieping worden ieder 26 x 34 meter,

= 880 m2 groot. Ruim genoeg voor 4 theorielokalen, 4 praktijklokalen (skills-lab),

kantoren en bibliotheek.

Los daarvan komen later de verblijven voor leraren en studenten aan bod. Ook deze

worden gebouwd op het terrein van ruim 3 hectare dat het bisdom geschonken heeft

aan de stichting die de school gaat beheren.

Het gebouw krijgt naast een trap ook een hellingbaan. Wij willen zo de mogelijkheid

bieden dat ook mindervalide studenten de opleiding kunnen volgen.

Door zo’n project hebben tientallen bouwvakkers (ook vrouwen !) dagelijks werk en

daarmee inkomsten. Het jaagt de economie ter plaatse ook aan.

 

 

Het ziekenhuis.

De afdeling verloskunde is heel blij met de kiwi’s om vastlopende bevalling met

vacuümextractie te beëindigen. Wel zijn er altijd zorgen: als een apparaat

bijvoorbeeld een CT scanner, röntgentoestel of echo het laat afweten, hoe kom je

dan aan reserve-onderdelen en hoe snel krijg je die ter plaatse. Afgelopen week

sprak ik Kees Leseman, hij is medisch technicus en werkte bij het CWZ in Nijmegen.

Een autoriteit op het gebied van dialyse. Hij bezocht ook via PUM het ziekenhuis. Hij

regelt reserveonderdelen, heeft een groot netwerk dat helpt zoeken, en stuurt het

onderdeel dan naar Uganda. Directeur Samuel was deze week ook in Nederland, hij

heeft vergevorderde plannen voor peritoneale dialyse: een eenvoudiger en

goedkopere methode om patiënten met een beginnende nierinsufficiëntie via een

spoeling in de buikholte te helpen. Behalve in Kampala is nierdialyse in Uganda niet

mogelijk. Dit is een prachtig alternatief, relatief goedkoop, en kan veel mensen lange

tijd vooruit helpen. Maar daar is een bepaalde vloeistof voor nodig, die behalve in

China ook in Nederland gemaakt wordt, onder strenge kwaliteitsnormen. Samuel en

Kees gaan bekijken hoe dit middel naar Uganda kan worden verscheept en hebben

binnenkort overleg met de fabrikant/exporteur. Per patiënt is ongeveer 40 liter per

week nodig, dat worden forse containers ! De oude operatiekamer wordt nu in

gereedheid gebracht, strikte hygiëne met toegangsluizen zijn nodig. De oorzaak van

het nierfalen is soms diabetes en hoge bloeddruk, maar vaak ook het gebruik van

allerlei geneesmiddelen die helaas vaak vrij verkrijgbaar zijn. Zoals overmaat

diclofenac of het antibioticum gentamycine.

 

 

CT scan van het hoofd van een CVA patiënt.

 

CT- scans en dialyse zijn duur. Sommige mensen kunnen dat vlot betalen, en helpen

zo het ziekenhuis deze voorzieningen ook mogelijk te maken voor de armen. Zoals al

eerder geschreven, door de armoede van de bevolking en het ontbreken van een

zorgverzekering, zal het ziekenhuis voorlopig nog afhankelijk blijven van donoren,

maar er zit door efficiëntie en grote aanloop duidelijke verbetering in.

We gaan ook bestuderen hoe een ziektekostenverzekering mogelijk wordt.

 

 

Voortgangsbezoek Dick Jungst aan ons project “Opleiding verlos- en verpleegkundigen bij St John XXIII hospital  in Aber Noord Uganda” februari 2023

 

Net terug van 3 weken noord Uganda, waar ik ons project heb bezocht en met de lokale partner de lijnen verder heb uitgezet. Ik hoop dat jullie met deze informatie meer inzicht krijgen, en een beetje proeven hoe het daar toe gaat. De eerste aanzet voor deze brief was vlak voor de verwoestende aardbevingen in Turkije en Syrië. Verschrikkelijk zoveel doden, zoveel ellende. En in Oekraïne wordt het ook niet beter. Als ik dan ’s avonds onder mijn klamboe, ruim 30 graden, met gezoem van malariamuggen daaromheen (of soms erbinnen..) alles overweeg, dan denk ik dat we ondanks veel problemen, het zo slecht nog niet hebben in Nederland. Die verschrikkelijk hoge, onnodige moedersterfte in met name noord Uganda moet omlaag. Vakmensen opleiden heeft daarbij prioriteit. Het project, de bouw. Ik was nogal teleurgesteld toen ik op de bouwplaats van de nieuwe school voor verlos- en verpleegkundigen aankwam. Er was al bijna 4 maanden niet gewerkt, dat wist ik wel, maar toch. Het is een groot gebouw, met o.a. 4 theorielokalen en 2 grote instructieruimten, een bibliotheek, kantoor en straks ook slaapzalen.

 

 

De vertraging wordt voor een groot deel veroorzaakt door een conflict met de aannemer. Zijn ingediende afrekeningen waren niet alleen te hoog, maar hij kon ze ook niet onderbouwen, geen onderliggende facturen tonen. De directeur van het ziekenhuis, tevens mijn gastheer, de chirurg Samuel Okori heeft om uit de patstelling te komen, intussen een onafhankelijke bouwkundige ingeschakeld. Deze heeft de kwaliteit van de materialen en het afgeleverde werk gekeurd, en precies berekend wat het moet kosten, wat de actuele prijzen zijn. Wat er al gebouwd is, beoordeelt hij als zeer goed. Daar zijn we blij mee. Stichting Equator Medicare www.equatormedicare.nl Eerst waren er allerlei kosten voor gereedschap in rekening gebracht die niet in het bestek stonden. Samuels scherpe opmerking was toen: “als u bij de dokter komt hoeft u toch ook niet apart voor de stethoscoop te betalen?” Dat moesten ze lachend toegeven.

 

 

Voor het werk dat gaat komen maakte de onafhankelijke bouwkundige berekeningen waarmee de aannemer akkoord gaat. Er is nu een voorschot betaald om op te starten. Een paar dagen later zijn materialen geleverd en nu wordt er weer volop gewerkt aan de bekisting van de verdiepingsvloer. De rapportage is ook gedeeld met onze contactpersoon Imke van Wilde Ganzen die nu in Uganda zit; Samuel en ik hebben een afspraak in Kampala met haar, de woensdagmiddag van mijn terugreis

 

 

Stichting Equator Medicare www.equatormedicare.nl Materialen worden vaak laat, tegen 10 uur ’s avonds afgeleverd. Waarom dan? Overdag worden kleinere vrachtwagens met bouwmaterialen door langs de weg staande politie “gecontroleerd”. Dat is een langdurige en vervelende manier om steekpenningen los te krijgen. Als het donker is zijn ze weg, anders worden ze zelf aangepakt…. De 3 hectaren grond voor de school zijn geschonken door het bisdom. De kosten van overschrijven op naam, de zgn. title-deed neemt het ziekenhuis St John voor haar rekening. Een prachtige donatie ! St John neemt ook de kosten van water en elektra op de bouwplaats voor haar rekening, en de kosten van de door ons ingeschakelde deskundige. Het ziekenhuis en de 60 health centers in Oyam. In het ziekenhuis maak ik van alles mee. Ik volg klinische lessen en rapportages over met name de moeder- en kindersterfte. Ik ben vaak op de kraamafdeling, loop de visites mee en ben onder de indruk hoe de gynaecoloog en de zaalarts de “interns”, zeg maar coassistenten, begeleiden, met respect voor de patiënt. Vanuit ZGT-Almelo heb ik ongeveer 100 Kiwi’s meegekregen, een handzaam apparaatje om moeders te helpen met een vacuüm extractie; de gynaecoloog en zaalarts zijn er bekend en erg blij mee, dat scheelt zeker een aantal keizersneden. Van de 290-330 bevallingen per maand komt ruim de helft van de vrouwen aanlopen (of achter op een brommer) zonder dat ze op de polikliniek bekend zijn. Soms hebben ze maar één of twee controles gehad in een gezondheidscentrum waar geen bevallingen worden gedaan, soms worden ze al of niet met toeters en bellen last[1]minute verwezen.

Adviezen va n verloskundigen in de afgelegen (overheids-) health centers zijn mogelijk ook niet voldoende duidelijk, daar moet tijd worden genomen om de nodige uitleg met overtuiging over te brengen. Dat hangt ook samen met het opleidingsniveau: zij hebben slecht een 1 ½ jarige opleiding gehad tot certificate verloskundige, maar zijn in kennis en vooral kunde beperkt. De overheid wil dat per 1-1-2026 alle “verloskundigen” een diploma hebben, dus nog 1 ½ jaar naar school moeten.

 

 

Op de afdeling gynaecologie/verloskunde komen ook veel vrouwen met een miskraam. Deels veroorzaakt door de beruchte malaria, maar als de malariatest negatief is, dan spelen helaas andere “oorzaken” een rol. Gebrek aan anticonceptie, waarin voorzien zou moeten worden door de overheid is daar één van. Ik heb 10 Health Centers (van de 60) bezocht. Er zijn diverse niveaus. HC II is de laagste, met een verpleegkundige en hooguit één verloskundige, ieder met een certificate, zeg maar basisopleiding. Daar worden geen bevallingen meer gedaan gezien het lage voorzieningenniveau. Een HC III heeft officieel meer verpleeg- en verloskundigen, maar zelden een met een diploma-niveau. Dan het HC IV: wel enkele diploma verpleeg- en verloskundigen, en een clinical officer, een verpleegkundige met aanvullende opleiding, en een basisarts, die een keizersnede kan doen. Daarboven staat het ziekenhuis dat wel alle functies en een goede operatiekamer heeft. St John XXIII is het enige ziekenhuis in district Oyam, een half miljoen inwoners. Bijna alle HC’s zijn van de overheid. Die moet salarissen betalen, voorzieningen als huisvesting en instrumenten verzorgen en de medicijnvoorraad aanvullen. Dat valt heel erg tegen. Sommigen zijn klein, oud, te vies om in te komen, de staf is onvoldoende opgeleid, er zijn bijna geen instrumenten en de medicijnvoorraad is ondanks bestellingen soms al maanden bijna helemaal nul. Zelfs de meest essentiële medicijnen zoals profylaxe tegen malaria bij zwangeren is er niet, evenmin als middelen tegen zwangerschapsvergiftiging. Bij de bezoeken aan de HC’s sprak ik met bevlogen verlos- en verpleegkundigen met een minimale basisopleiding, die echter door de werkdruk er alleen voor staan en 7 x 24 uur op hun tenen lopen. De meeste baby’s worden nog steeds ’s nachts geboren. Overdag de zwangerschapscontroles, de adviezen over borstvoeding, en de adviezen voor anticonceptie, een overvol afgeraffeld programma. St John heeft een inhoudelijke toezichtfunctie op alle HC’s en de verlos- en verpleegkundigen in de regio Oyam. Binnen het ziekenhuis is door continue scholing kennis en kunde op niveau. In de HC’s is het niveau echt te laag. Door de komst van “onze” opleiding zal dat verbeteren. Het nieuwe operatiecomplex voldoet aan de hoogste normen. Met de verloskamer is St John straks de ideale partner voor de stagiaires van de naastgelegen school. In het district Oyam lopen slechts 2 verharde wegen. Oyam is bijna 2190 km2, vergelijk Overijssel 3420 km2. Vanuit het zuiden noordwaarts de weg van Kampala naar Gulu en zuid-Soedan, met in Kamdini een verharde weg naar het oosten, naar Lira. Gulu en Lira liggen beide 75-80 km van Kamdini.

 

Alle andere wegen zijn marram wegen, keien en een oranje rode gravel, vol diepe kuilen, smal, voor één auto en nog een bromfiets met 1-3 passagiers, of een geit of enorme zakken mais of houtskool. Die heten boda’s, een verbastering van border, de bromfiets die overal komt, van border to border, van grens tot grens. Ik ben een keer met de ambulance naar een ver HC meegereden, dat duurde een vol uur. Als er een patiënt vervoerd moet worden, bellen ze naar het ziekenhuis, de ambulance komt dan na een uur op het HC aan, laadt de patiënt in, en dan nog een uur terug. Dus als er “spoed” is, dan maar met weeën achter op de bromfiets. Of in de fietsambulance..

 

Gezien de beroerde wegen moet het wel een 4-wheel drive Toyota Landcruiser zijn, hoog op de wielen om de kuilen door te komen of in de regentijd uit de modder te komen. Deze auto’s zijn nu niet bepaald vriendelijk geveerd. Door de armoede van de bevolking en het ontbreken van een zorgverzekering, zal het ziekenhuis voorlopig nog afhankelijk blijven van donoren, maar er zit door efficiëntie en grote aanloop duidelijke verbetering in.

 

De school voor verlos- en verpleegkundigen. Zoals geschreven, per 1-1-2026 moeten alle verlos- en verpleegkundigen i.p.v. een certificate een diploma hebben, er moet dus massaal worden nageschoold. De opleiding aan de nieuwe school, de enige in het district en wijde omgeving, bij St John kan daar straks in voorzien. Er wordt ook gekeken of een deel van de theorielessen online gegeven kan worden, of in het weekend. Dat kan werkende moeders en hun gezin ontlasten. De school staat naast het ziekenhuis, waar gezien de ruim 300 moeders die er per maand bevallen, genoeg ruimte is om praktijkervaring op te doen. Want dat is het belangrijkste deel van de opleiding: vaardigheden en attitude. Er is ook gesproken over het toekomstig management en leraren. Een ander punt is nog inrichting en leermiddelen. Dat wordt een hele lijst, zoals bedden en verlostafels, allerlei oefenmaterialen, om te leren hoe een infuus in te brengen, hoe de ligging van een baby is in een leren bekken, een “fantoom” zoals dat heet. Deze lijst wordt samengesteld door informatie in te winnen bij het ministerie en bij soortgelijke opleidingen. De gelden hiervoor zitten niet in de bouw[1]begroting. Rotary clubs spannen zich nu in om gelden bij elkaar te brengen. Daarvoor is medewerking nodig van een Rotaryclub in de buurt, in dit geval Gulu. Een afvaardiging heeft de bouw bezocht en een toezegging gedaan. Fondsenwerving blijft zeker nog doorgaan. Rotary clubs uit Brugge doen mee, net als Ambt Almelo en Wierden. Van de Soroptimisten Almelo krijgt EM nog € 750 uit de opbrengst van een goed bezochte film in Hof 88. Nog mooier: zij zullen EM de komende 3 jaar blijven ondersteunen. Ook door Rotary worden de komende zomer acties gevoerd voor dit project.

 

 

Voortgang bouw Nurse midwife training school in Aber-Uganda

 

Enkele recent ontvangen foto’s van de voortgang van de bouw. De bouw vordert goed en wordt nauwkeurig gecontroleerd wat betreft veiligheid en financiën.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nurse midwife training school in Aber-Uganda

 

De bouw van de school voor verlos- en verpleegkundigen in Aber, noord Uganda, is gestart !

 

Nadat de contracten tussen Equator Medicare, Wilde Ganzen en St John 31 maart getekend waren, heeft Equator ruim € 137.000 overgemaakt naar Wilde Ganzen. Dit geld kwam voor € 80.000 uit bestemmingsreserves, bijna € 13.000 van Rotary clubs Ambt Almelo en Wierden, van familiefondsen en van een stichting die anoniem wil blijven, en vele andere donateurs. Wilde Ganzen geeft daarover een premie van 50%. 

Voor de fundering en de eerste bouwlagen van het hoofdgebouw is ruim € 202.000 uitgetrokken, elke keer dat het potje van € 50.000 bijna leeg is, krijgen wij en Wilde Ganzen een verantwoording van de uitgaven en worden er weer € 50.000 overgemaakt. Dat geeft alle partijen inzicht in de situatie. 

 

Nadat begin april de eerste € 50.000 zijn overgemaakt naar het ziekenhuis, is direct daarna het werk begonnen. Eerst werden de grondwerkzaamheden gestart, met een gedegen geologisch rapport, over de bodem- en watergesteldheid, over het aardbevingsrisico, met funderingsadviezen. 

Equator wordt stap voor stap op de hoogte gehouden, met allerlei rapporten zoals de geologie en over de kwaliteit van de materialen, en foto’s. 

 

 

 

 

Nu is Equator Medicare bezig met de fondsenwerving voor deel 2, de leslokalen en de bibliotheek voor ruim € 100.000, waarvan Equator € 67.000 gaat opbrengen. Een andere grotere stichting met wie Equator Medicare eerder heeft samengewerkt, heeft een mooie toezegging gedaan. Deze stichting heeft door eerdere resultaten van onze projecten het volste vertrouwen in de stichting en de projecten. Als de eindstreep bereikt is betaalt deze stichting de laatste 10%, geweldig !

 

 

 

Nurse midwife training school in Aber-Uganda

 

De bouw van de eerste fase, het mainframe van het gebouw en de voorzieningen, is begonnen!

Bij de bouw staat onderstaand Billboard:

 

 

Informatie over een nieuw project: Nurse Midwife Training School.

 

Na een adviesmissie vanuit PUM naar St Johns’ XXIII Hospital in Aber, NW Uganda (eerder: Pope Johns’) eind 2017, heb ik nog langere tijd adviezen gegeven op afstand. Daarna zijn door PUM nog 2 missies naar PJH gestuurd, één voor microbiologie en lab, m.n. gericht op antibiotica resistentie, en een voor advies en reparatie medisch installaties. Met de medisch directeur, Samuel Okori, daar geboren, huisarts met veel chirurgische ervaring, studie Chicago VS, is er een zeer positieve werkrelatie. Zijn drive om echt wat te betekenen voor de bevolking is bewonderenswaardig.

Equator Medicare heeft dit afgelegen ziekenhuis met een enorm achterland geassisteerd met stafwoningen. Personeel was niet te krijgen zonder veilige huisvesting op of tegen de compound.     EM en St Johns’ waren in gesprek over een hoogstnoodzakelijke opleiding voor verpleeg- en verloskundigen. Op 25 februari j.l. was er een Presidential Conference met WHO-directeur Tedros en Rotary-voorzitter Knaack, die de noodklok luiden over de hoge moeder- en kindersterfte in ontwikkelingslanden, verergerd door COVID en m.n. in sub-Sahara Afrika. Deze teleconferentie heb ik bijgewoond. Dit was een reden om de samenwerking met lokale Rotary te intensiveren.

Probleemstelling.

Wereldwijd sterven er dagelijks 810 vrouwen aan zwangerschap-gerelateerde problemen, de meeste tijdens en direct na de bevalling, met name door bloedingen, infecties, (pre-)eclampsie (zwangerschapsvergiftiging), onveilige abortus en onvoldoende deskundige begeleiding; ook sterven er dagelijks 6500 baby’s.  Per jaar: 295.000 vrouwen. In sub Sahara Afrika sterven door dit probleem jaarlijks 196.000, dagelijks 536 vrouwen.

In Uganda:

-         Slechts 60% van de zwangere vrouwen in Uganda krijgt het minimum van 4 controles.

-         De moedersterfte is 375 per 100.000 bevallingen. 6050 vrouwen per jaar. 16 per dag.

-         212 van 1000 pasgeboren kinderen overlijden rond of in de 1e 4 weken na de bevalling. In Uganda ruim 30.000 kinderen.

-         Er zijn 10 artsen op 100.000 inwoners (Nederland 312)

-         Slechts 40 % van de vrouwen heeft een geschoolde verloskundige of arts bij de bevalling.

 

 

 

Er is intussen overleg geweest met de WHO Uganda, Dr Sentumbwe Olive and Dr Kirunda Ibrahim:

… there are needs all over the country to improve health care in general and a focus on maternal and newborn health would give us a very good mileage. There are three different places mentioned in this mail. Pope Johns hospital in Aber, Lira hospital and Masaka hospital…. We at WHO are happy to work with you colleagues in any part of the country you may select to work with. Right now, we are going to collect information/contacts about the people you can reach out to in the place and give you a feedback soon.

St Johns’ hospital heeft dringend behoefte aan een eigen opleiding voor verpleeg- en verloskundigen. Bestaande opleidingen zijn bijna allemaal particuliere instituten, met name in de hoofdstad Kampala, op 6 uur rijden. Deze instituten moeten hun leerlingen stage laten lopen in allerlei ziekenhuizen, kleinere centra en gezondheidsposten. In theorie lijkt het nog wat, maar de ervaring van de artsen in St Johns’ is slecht: veel vaardigheden worden slecht beheerst. Er worden mooie cijfers uitgedeeld maar die zijn nogal eens gekocht met geld of “in natura”. Een recente shortlist met kandidaten leverde niet één gekwalificeerde verloskundige op. Daar komt bij dat de meeste leerlingen in Kampala willen blijven en niet naar deze afgelegen contreien willen verhuizen. Andersom: in de regio zijn wel middelbare (secondary) scholen die goede studenten afleveren, maar in de regio geen studie voor verlos- of verpleegkundige kunnen volgen.

 


 

Plannen voor ondersteuning.

Equator Medicare is voor dit project na de oproep van WHO en Rotary, de samenwerking aangegaan met RC Ambt Almelo en RC Herford (Du) die zullen bijdragen, en een bijdrage van de respectievelijke districten zullen aanvragen. Inzameling van de Rotarybijdrage en m.n. vanuit de districten kunnen nog wel even op zich laten wachten. Op de site van de RC’s komt informatie. Lokale pers zal worden benaderd. Equator zal zelf haar donoren ook informatie geven voor een extra donatie.

St Johns’ wil en kan ook niet het hele project in één keer realiseren. Eerst gebouwen, deels gefaseerd, daarna leermiddelen. Ook voor Equator en partners is het project (te) groot. Met Wilde Ganzen is een goed gesprek geweest, en staat hier zeer positief tegenover.  Indien zij akkoord zijn zal WG een Grant van 50% geven over het ingezamelde bedrag. Voor Equator zal fasering ook beter te managen zijn.

Equator wil met partners in eerste instantie € 100.000 bijeenbrengen, streefdatum medio 2021, waarna WG wordt gevraagd 50% bij te dragen. In 2022, zullen Rotary fondsen en Equator, liefst weer met Wilde Ganzen, streven naar € 80.000 waarbij aan WG weer 50% wordt gevraagd. WG geeft aan te streven naar projecten met meerjarige samenwerking. WG vindt dit een geschikt project daarvoor.

Te veel gezinnen komen door onnodige sterfte zonder moeder te zitten wat een ramp voor de kinderen betekent.

 

Dick Jungst  MD, vzt